حماقت رنگی

دنیای کودک از یک جهت دنیای تجسم و تصویر است ؛ به این معنی که آن ها چون هنوز از قدرت عقلانی بالایی برخور دار نیستند ، هر چیزی را دوست دارند با تصویر عینی ملموس بشناسند ودر ک کنند ، آن ها حتی امور ذهنی غیر مادی را که قابلیت تصویر سازی ظا هری ندارند ، سعی می کنند به گونه ای جنبه ی نمادین مادی بد هند تا بتوانند درکی از آن ها داشته باشند . کم کم با رشد سنی و دریافت های گو ناگون ، انسان از مر حله ی تصویر سازی می گذرد ونیازی نمی بیند که برای شناسایی ودرک امور ، دست به به تجسم وتصور مادی بزند . در مر حله ی رشد کامل ، حتی تصویر سازی های زیاد برایش چندش آور است  و شخص دوست دارد بیشتر ذهنی وعقلی درک کندولذت ببرد.

در دوران  کودکی  مثل اغلب  کودکان  برای هر صفت انسانی و  حیوانی ، شکل  خاصی  در  ذهن  داشتم .  مثلا  وقتی می گفتند : فلانی پر خور است ، برای پر خوری شکل خاصی در ذهن داشتم شبیه یک گوریل باشکم گنده ی کشیده شده به زمین و لب ولو چه های بزرگ وپهن و آویزان ! اما آیا الآن هم لازم است برای تک تک صفات ، حالات و رفتار انسانی ، شکل مجسم مادی در ذهن داشته باشم ؟ آیابرای نسبت دادن حماقت به استکبار جهانی به ویژه آمریکا ، انگلیس ، فرانسه وبرخی دنباله های بی جیر ه ومواجب  مثلا مسلمان آن ها از جمله عربستان ، تر کیه ،و قطر باید دست به تصویر سازی خاصی بزنم ؟ آیا جامعه ی جهانی در مر حله ی کودکی به سر می برد که نتواند حماقت آن ها رادرک کند ؟ حمافتی بالاتر از این که انسان معلوم نباشد دا رد چه می کند ؟ یک روز می  گوید به  سوریه  حمله  نمی کنیم ،  یک  روز می گوید ، چاره ای جز حمله به این کشور نداریم  یک روز اعلام می کند منتظر  اجماع جهانی ونظر سازمان ملل هستیم ، روز دیگر می گوید: نیازی به هیچ گونه اجماع ونظری نداریم !چه این ها نظر  افکار عمومی جهان رابا خود همراه بکنند ، چه نکنند ، حما قت  از  سر و رویشان  می بارد ،  آن هم چه حماقتی !!آیا تشخیص حماقت آن ها برای کودک خردسال هم کاری دارد؟!

/ 0 نظر / 5 بازدید