یادی از حضرت آیت الله صالحی مازندرانی (ره)

دوران دانشجویی هر سه چهار هفته یک بار ، می آمدم قم ، منزل داداش بزرگ تر م که ساکن قم بود .هم زیارت بود وهم سیاحت . به فضای تهرا ن عادت نداشتم ، قم برای من شهر رویایی بود وخدا خواست که بعد ها برای سکونت به همین شهر مورد  علاقه ام بیایم . یکی از جاذبه های این شهر ،آن موقع برایم ، شرکت در برخی درس های اساتید حوزه ونیز سرزدن به بیوت مراجع به مناسبت های گوناگون بود . روزی وارد درس حاشیه ای نویسندگی به همراه اخوی بزرگوارم شدم . استاد درس نویسندگی ، حجه الاسلام مرحوم دشتی از محققان نهج البلاغه بود . برایم چنین درسی در حوزه تازگی داشت . از قضا درهمان جلسه، حضرت آیت الله العظمی صالحی مازندرانی به عنوان میهمان دعوت شده بودندوقرار شد چند  دقیقه ای  افاضه  بفر مایند .  یادم می آید ایشان بااین جمله ی شریف از نهج البلاغه (نامه 47)...علیکم باالتواصل والتباذل وایاکم والتدابر والتقاطع ...بحث را آغاز کردند وطبیعتا پیرامون اتحاد وپرهیز از تفرقه ، مطالبی بیان فرمودند تا رسیدند به این جا  :ما آن  قدر  که  به  امور  غیر  ضروری  پیش پا افتاده می پر دازیم ، توجهی به مسایل مهم واساسی نمی کنیم . برای بیان تمثیلی همین مطلب ، ایشا ن با دردمند ی تمام  گفتند: ما تا مد " والضالین " را بکشیم ، دیگران درهمین فاصله ، چندین موشک به هوا پرتاب می کنند . این حرف یک مجتهد دین شناس و درد مند است ، نه کسی که بیگانه است وبا دین غریبه ! امروز جاذبه های بسیار ارزشمند دین وآموزه های رنگارنگ منطقی وبه جای آن، بلکه همه ی برنامه هایی که در سطح کلان پیشرفت کشور انجام می شود ، باید با دقت ، سرعت و ظرافت به فضای جامعه وجهان منقل شود .

/ 0 نظر / 18 بازدید