نرمش آری، کرنش نه !

 

از روزی که مقام معظم رهبری در جمع سپاهیان عزیز، استراتژی "نرمش قهرمانانه" را مطرح کردند،در داخل و خارج نسبت به آن تحلیل های گوناگونی صورت گرفت .برخی ها این موضع را به معنای انفعال دانستند،برخی ها آن را به معنای نوعی اقتدار تفسیر کردند.عده ای از آن چرخش سیاست خارجی رابرداشت نمودندو گروهی آن را یک راهبرد سیاسی موقت همسو با مشی اعتدال دولت جدیدجهت موفقیت ایران اسلامی و شخص رئیس جمهور در سفر به نیویورک به حساب آوردند.

فارغ از هرگونه ارزیابی شتابزده، آن چه بازتاب عملی و عینی این راهبرد مدبرانه است ،گویای همان تفسیر است که با شگرد سیاسی رهبر انقلاب هم خوانی دارد؛به بیان دیگربخشی از نرمشی که سکاندار انقلاب از آن دم  زدند،با سخنرانی مقتدارنه رئیس جمهوردر سازمان ملل ، نشست ها،دیدار ها و گفت وگو های گوناگون ایشان با مقامات و سران کشور های جهان به نمایش گذاشته شد.عده ای از مخالفان داخلی رئیس جمهور، اعتدال درسیاست خارجی مطرح شده از جانب ایشان را به معنای کرنش تفسیر می کنند!در حالی که هرگز چنین نرمشی در قاموس سیاسی دکتر روحانی نبوده و نیست.

طرح نرمش قهرمانانه از طرف مقام عظمای ولایت ،علاوه بر باز خورد های جهانی،در داخل هم باید نگاه سطحی گرایانه ی حاشیه پردازان را تغییر می داد!گر خدای نکرده کرنشی در هر بخشی از دیپلماسی ما دیده شود هرگز مورد قبول نیست.جمهوری اسلامی به دنبال نرمشی است که هیچ کرنشی در آن نباشد.شرکت نکردن رئیس جمهور  در سخنرانی اوباما و  دست ندادن به او    و  نیز حاضرنشدن در ضیافت ناهار بان کی مون از جمله کرنش نکردن در مقابل بیگانه تلقی می شود.

/ 0 نظر / 6 بازدید