در فکر آسمانی ترین مکان زمین !

تا حال پیش آمده که بهترین غذای مورد علاقه تان را در یک ظرف کثیف بد شکل و بد قواره یا در یک محیط بد بوی بد نمای حال به هم زن ، خورده باشیم ؟! آیا در مسافرت ها و در مسیر جاده ها که حتی امکان چندانی برای باب میل کردن همه ی خواسته ها وجود ندارد باز هم سر ناهار ، شام یا صبحانه ، هر جایی سفره پهن می کنیم و غذا می خوریم ؟!امکان ندارد مگر این که چیزی از پاکی و تمیزی سرمان نشود یا از قوای مهمی چون بینایی، بویایی ولامسه محروم شده باشیم ! همه ی ما شاید بارها برایمان پیش آمده که با وجود مثلا گرسنگی سر ظهر در مسیر جاده ی منتهی به مقصدمان ، حدود نیم ساعت یا حتی یک ساعت  برای یک جای مناسب گشته  باشیم  و البته  هم باید  چنین  باشد  اما  امشب   می خواهم به رویشی های عزیز بگویم که چرا عموم ماها نسبت به مکان برترین عمل انسانی مان چنین حساسیتی را نداریم ؟! نمی گویم به همان اندازه ی حساسیتی که برای ظرف غذا یا جایی که غذا می خوریم ، حساسیت به خرج بدهیم که متا سفانه گویا این مقدار توجه ، برای ارتباط با معبود از نظر خیلی هامان عملی نیست ، لا اقل یک جایی برای آن در نظر بگیریم .

بسیاری از کسانی که اهل سفر به مناطق ایران پهناور عزیز هستند ، می دانند که در مسیر اغلب جاده ها یا نماز خانه ی رسمی وجود ندارد یا اگر وجود دارد بسیار کثیف ونا مناسب است . آیا در شان جمهوری اسلامی ایران است که به عنوان بزرگ ترین پایگاه شیعی جهان ، نسبت به مسجد به ویژه مساجد بین راهی ، این گونه بی توجهی و کم تو جهی وجود داشته باشد . این انتظار از دولت جمهوری اسلامی نیست که برای سامان دهی به مساجد سراسر کشور ، هزینه های کلان خاصی در نظر بگیرد . از تک تک مردم ولایت مدار این انتظار وجود دارد که نسبت به این امر توجه جدی تری داشته باشند تا به یک فرهنگ نهادینه شده ی سراسری تبدیل شود .مگر قرار نیست فاصله ی فضای زمین و آسمان ایران و ایرانی مان را به هم نزدیک تر کنیم ؟!

/ 0 نظر / 16 بازدید