جدایی از اقیانوس

 آخرین روز ماه مبارک

ماهی چون غرق درآب است وباآب زنده،درکی ازآن ندارد.اوغیرآب راندیده ودنیای اودرآب خلاصه می شودوهمین امر،عاملی است که آب رانشناسد.همه چیزش ازآب است امااین همه چیزش چون همیشه هست وبه آن عادت دارد،بودونبودش رانمی فهمدالبته درست اینست که بودنش رانمی فهمدولی نبودنش رادرک می کند.چون اگرنباشدهستی اش به خطرمی افتدوهرچیزی که هستی اش به آن بسته باشد ،تنها زمان درک حقیقی آن نبودنش است.

همه ی موجودات،هستی شان ازخداست،چون همیشه ازاین نعمت بهره مندند،درکی ازوجودوهستی ندارند،تنها زمانی می فهمند هستی چیست که خداوندهستی شان راازآن ها بگیرد.حیوانات عالم هستی آن گاه که نفس می کشند،درکی ازنفس کشیدن ندارند،زمانی ازآن سردرمی آورندکه این نشانه ی حیات ازآن ها گرفته شود.

مثل بندگان خدادربهره مندی ازفیوضات گسترده ماه مبارک رمضان،مثل ماهی درآب،موجودات درهستی وحیوانات درنفس کشیدن است.یک ماه ازسفره ی کرم خدا به اندازه ی ظرفیت خودبهره بردیم وچون غرق درآب رحمت ولطف اوبودیم گویا هیچ درکی نداشتیم،اکنون که درساعات پایانی این بهره مندی به سرمی بریم ومی دانیم که این خوان فیض درحال جمع شدن است،یواش یواش داریم می فهمیم که چه نعمت عظیمی راپشت سرگذاشتیم وقراراست ازدست بدهیم.گرچه درک حقیقی این فیوضات برای امثال مابعدازگذشت این ایام هم امکان پذیرنیست اما به هر حال می فهمیم که همین گوهرناشناخته رادرکنارخودداشتیم ونمی شناختیم!وقتی پی می بریم زمانی راپشت سرگذاشتیم که درقرآن کریم به طورویژه ازآن یادشده ،حضرات معصومین (علیهم السلام)به خصوص حضرت رسول الله (ص)مشتاق درک آن بوده اند،خودبه خوداحساس خسران می کنیم.

/ 0 نظر / 5 بازدید