حرکت جهانی امام حسین (ع)

 

انسان  هر چه  بزرگ تر  و  بر کشیده تر  با شد،  نگاهش جهانی تر و اقیانوسی تر  می شود و هر چه کوجک تر و پست تر ،نگاهش محلی تر وزمینی تر !مردان بزرگ تنها به خود و حتی نسلشان نمی اندیشند ،دایره ی توجه آن هابه گستردگی تمامی موجودات است .آن ها سعی می کنند همه ی گفتار و رفتارشان درراستای جدول تکاملی نظام احسن هستی باشد ؛آن ها می خواهند تمامی حلقه ها ی زنجیره ی سعادتمندی انسان را به هم وصل کنند تا به دایره ی کمال انسانی هیچ آسیبی وارد نشود.اگر در یک بخشی از این دایره خلل و خدشه ای ببینند،سعی می کنند هر طور شده آن راترمیم نمایند .انبیاء و اولیای الهی چنین اند .ماموریت آن ها این است که تمامی زمینه ها ی پیشرفت و تکا مل انسان را فراهم آورند و همه ی موانع را در این مسیر از پیش پا یشان بر دارند .دعوت آن ها به توحید و خدا پرستی و مبارزه ی آن ها با شرک و بت پرستی و مظاهر عینی آن در همین راستا بوده است .

امام حسین (ع) وقتی دیدند ، زمینه های سعادتمندی و ترقی انسان با روی کار آمدن یزید کم رنگ شده و از آن طرف موانع پیش روی پیشرفت او بیشتر ، تصمیم به مبارزه با این انگل انسانی گرفتند وحجت را  برای همه ی انسان ها در دوره ی خود و پس از آن تا  روز  قیامت  تمام کردند . اگر سیدالشهداء(ع)  محلی و منطقه ای فکر می کردند می توانستند راه های کم هزینه تر دیگری را برگزیننداماچون نگاهشان جهانی و انسانی بود طبیعتا هزینه ی زیادی را برای تامین چنین نگاهی پرداختند .ارزش هر اقدام انسانی به نوع نگاه و هزینه ای است که برای آن پرداخته می شود .  امام  حسین (ع)تمامی هستی اش را برسر نگاه آسمانی اش گذاشت .

/ 0 نظر / 10 بازدید