قربانگاه قرب!

باید  قربانی  کنی تا به قرب برسی!این شاید تمام فلسفه ی حج باشد. این که حاجی با قربانی کردن ،  حجش  را به   پایان می برد و از خداوند عیدی دریافت می کند،به نوعی می تواند ناظر به همین برداشت   باشد.  آیا   کشتن  گوسفند،  حاجی  را  به  تقرب  می رساند؟همان تقربی که بخشی از کمال اوست یا این قربانی مثل دیگر اعمال حج از جمله سعی صفا ومروه و رمی جمره جنبه ی نما دین دارد؟!

باید خودت را قربانی کنی، دست از خواسته های نفسانی ات بکشی ،از هر چه که تو را در قید وبند قرار می دهد و جلوی سیر آزادت را به سوی ملکوت حقیقی ات می گیرد رها شوی، به هر چه بویَ شیطان و بوی نفس می دهد و بوی خدا و رسول و قرآن و... نمی دهد، پشت پا بزنی، با تمام وجود از خود خواهی و غرور بیزاری بجویی، از صمیم قلب بخواهی خوب باشی و با خوبان همراه گردی، لحظه ای از زشتی ها خوشت نیاید هر چند برایت جاذبه داشته باشد،با خودت عهد ببندی که با خدا صاف و رو راست باشی،از هر چه بدی است دوری کنی و به هر چه خوبی است رو کنی و...

کاش هر حاجی قبل از این که برای حج قربانی کند ، جانش را حقیقتا در راه رسیدن به حضرت دوست از همه ی آلودگی ها و زشتی ها پاک نماید و نفس پلیدش را به قربانگاه ببرد. خوشا به حال کسانی که قبل از حج، قربانی می کنند تا در حین انجام اعمال حج وپس از آن قربان محبوبشان گردند.اللهم الرزقنا

                                                                                                                                                                            

                          

/ 0 نظر / 7 بازدید