حفظ داشته ها

 

آن قدرساختارعالم انسانی منظم ودقیق است که کم ترین خللی درهیچ کدام ازبخش هاواجزای آن وجودندارد.نظام انسانی بخشی ازهمان ساختارنظام کیهانی ومهندسی حساب شده ی عالم هستی است.انسان به عنوان گل سرسبد آفرینش،سرمایه های طبیعی وذاتی فراوانی دارد.اگرسرمایه های اکتسابی رابه داشته های طبیعی این موجودبرتر اضافه کنیم که شایدرشدحقیقی انسان ها به تلفیق وترکیب این دوسرمایه ی مهم مربوط باشد،بسامداین سرمایه هابه عددورقم معتنابهی می رسد.چه قدرازاین ظرفیت هابهره می بریم؟ چه  قدر از داشته های طبیعی خود محافظت می کنیم؟ عمر،  جوانی، عقل، نشاط، سلامت  جسمی و روحی  از  سر مایه  های  نقد  و با  ارزش  وجود  ما  هستند.  خدا  می داندکه ارزش این   ظرفیت ها   برای     کمال  وترقی مادی  و معنوی  انسان ها چه قدراست                                   

ماشاید سنجه ی مشخصی برای اندازه گیری هر یک  از این سر مایه های استثنایی  نداشته  باشیم  اما می دانیم  که  هر یک  از آن  ها قادرندمسیرانسان راازفرش تاعرش عوض کنند.بااین که اجمالا می دانیم چنین ظرفیت هایی دراختیارداریم ولی چون به باورحقیقی نرسیدیم یااین نعمت ها رامجانی درکف داریم ،در بهره وری  کامل  از این داده های خدایی غفلت     می کنیم.اگرکسی اندکی ازاین نعمت هابهره ببرد،وضعیتش دگرگون می شودچه برسد به این که بخواهدتمام هم وغمش رابرای بهره وری بهینه ازاین همه امکانات طبیعی خدادادی هزینه نماید. ما هیچ  بهانه ای در هیچ مقطعی   از               زندگی   جهت کم کاری های خودنداریم

اشتغالات گسترده ی مادی آن چنان فضارابرما تنگ کرده که فرصت اندیشیدن،سیرکردن وجبران نمودن نداریم.درچنین شرایطی اگر نمی  توانیم  برای  آیند ه ی کمالی  خود ازسرمایه های خدادادی بهره بگیریم لا اقل کاری برای حفظ اصولی این داشته ها انجام بدهیم.کافیست  خدای نکرده یکی ازنعمت های دراختیارداشته را به هردلیلی ازدست بدهیم،آن وقت می فهمیم که چه نعمتی راازدست دادیم که اصلا قدرش راندانستیم.متاسفانه عادت کردیم که نعمت هارا بعدازازکف رفتن درک کنیم. 

/ 0 نظر / 17 بازدید